2007/Aug/11

อ่า~~~~~ได้ฤกษ์ได้ยาม มาอัพฟิค

มาครั้งนี้เอาที่เดียวจบเลย

ยังไงก้อช่วยเม้นหน่อยแล้วกันนะคร๊าบบบบบ

คราวหน้าฟิกยุนแจที่ค้างไว้ จามาอัพแน่นอน

ถ้าไม่มีอัพให้เตะ ไอ้ส้มเลย 555555

เกี่ยวไรก่ากรุ -*- ส้ม Say :

ที่แท้รักแค่เธอ (past 2)

ซองอุงนั่งเงียบอยู่คนเดียวที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางที่กำลังพัดไหวไปตามแรงลมที่มากระทบกับกิ่งก้านในของมันเบาๆ เธอหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมาดู มันคือกำไลไหมพรมสีแดงที่ได้จากการถักออกมาเป็นเส้นสวยงาม

ตอนนี้ข้อมือของเธอใหญ่เกินไปที่จะใส่มันเสียแล้ว เธอจึงเก็บมันไว้ในกระเป๋าสตางค์มาตลอด

มุนบิน อะไรอ่ะ สวยจังเลย เด็กหญิงวัยสามขวบชี้ไปที่ข้อมือของเด็กชายวัยเดียวกัน ที่ข้อมือนั่นมีกำไลไหม

พรมสีแดงสดที่ดูน่ารักน่าสนใจสำหรับวัยเด็ก และตอนนี้ซองอุงก็กำลังสนใจมัน

อันนี้น่ะเหรอ มันคือกำไล คุณแม่ของมุนบินทำให้ ซองอุงอยากได้ไหม เรายกให้

เหย์ พูดจริงเหรอ ถ้ามุนบินให้ ซองอุงก็จะรับไว้นะยิ้มหวาน แอบดีใจมากมายเพราะกำลังอยากได้อยู่พอดี

แต่ว่า แลกกันกับเจ้านั่นได้เปล่ามุนบินชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆสีน้ำตาลอ่อนที่ซองอุงกอดอยู่ ท่าทางเธอจะรักมันมากเหมือนกันนะเนี่ย

เอ่อ ได้สิ แต่มุนบินต้องสัญญานะว่าจะดูแล เจ้าหมีน้อยตัวนี้ให้ดีที่สุดเลย

ได้สิ มุนบินสัญญา เมื่อข้อตกลงเสร็จสิ้น มุนบินก็ถอดกำไลออกจากข้อมือเล็ก ทั้งสองแลกเปลี่ยนของกันตามข้อตกลง เจ้าหมีน้อยไปอยู่กับเจ้าของใหม่ที่มีนามว่า ชองมุนบิน และกำไลสีแดงสดก็ได้ไปอยู่บนข้อมือที่เล็กกว่าเดิมภายใต้เจ้าของที่ชื่อ คิมซองอุง

เราอุตส่าห์เก็บไว้เป็นอย่างดีเลยนะเนี่ย แต่หมอนั่นน่ะดิ จะดูแลเจ้าหมีน้อยของฉันดีหรือเปล่านะ นายเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ มุนบิน เราคงไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันได้อีกแล้วล่ะ เดี๋ยวก็จบการศึกษาแล้วให้มันจบๆไปอย่างนี้แหละดีแล้วแหละ เฮ้ออออ สาวน้อยนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่

นี่ๆมุนบินไปเล่นเกมกันไหม เห็นว่าที่ร้านเกมเค้ามีเกมใหม่มาเพียบเลย สนใจหรือเปล่าเพื่อนเพื่อนในห้องเดียวกันชวน ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเด็กผู้ชายที่มักจะชอบเล่นเกมกันเป็นชีวิตจิตใจ

อ่อ ไม่ล่ะ วันนี้เราอยากกลับบ้าน บายนะพูดจบมุนบินก็รีบมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ชายหนุ่มกะไปให้ทันเดินพร้อมไปกับซองอุง ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่อริกันในสายตาทุกๆคน และเค้าก็มาทันจนได้ มุนบินรีบเดินขึ้นไปเทียบเคียงซองอุงทันที ก่อนเอ่ยขึ้นว่า

เด็กดีจังเลยนะกลับบ้านเร็วทุกวันเลยทำหน้าทะเล้น

ยุ่งคำเดียวห้วนๆที่ซองอุงตอบกลับทำเอามุนบินเสียหน้าไม่น้อย

นี่เธอจะพูดดีๆกับฉันไม่ได้เลยหรือไง ซองอุง เสียงของชายหนุ่มนุ่มลง บ่งบอกว่าเค้าก็อยากพูดดีๆกับเพื่อนคนนี้เหมือนกัน

แล้วใครล่ะที่อยากพูดไม่ดีกับฉันก่อน ทำไมไม่ถามตัวเองซะก่อนล่ะ ถึงมาถามคนอื่นซองอุงเร่งฝีเท้าเดินห่างมุนบินออกไป แต่ร่างสูงก็ไม่วายที่จะเดินตาม

ซองอุง เธอยังไม่หายโกรธฉันใช่ไหม ฉันรู้นะว่าฉันผิดเอง หายโกรธฉันเถอะนะซองอุง จอมเห่ย

นายเพิ่งคิดได้หรือไง ฉันไม่มีวันยกโทษให้นายเพราะฉันไม่เคยโกรธนายเลยยังไงล่ะมุนบิน

สาวน้อยสาวเท้าเร็วเพื่อเดินหนีหน้าผู้ชายที่เดินตามเค้าอยู่ เธอยังไม่อยากพูดอะไรกับผู้ชายคนนี้ในตอนนี้

ชายหนุ่มยืนอึ้ง กับคำตอบที่ได้รับมา ผมทำผิดอย่างไม่หน้าให้อภัยเลยใช่ไหม ซองอุง ตั้งแต่วันนั้นฉันรู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องแกล้งพูดไม่ดีกับเธอ

เฮ้ มุนบิน นายเป็นตุ๊ดหรือไงถึงได้ชอบไปกับผู้หญิงอ่ะ

เพื่อนๆของมุนบินแซวกันใหญ่ เพราะมุนบินกับซองอุงมักไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด และเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก มุนบินหน้าแดงขึ้นทันทีเมื่อโดนเพื่อนๆล้อ

ไม่ใช่นะบ้าแล้ว ฉันน่ะผู้ชายเต็มตัวเลยนะจะบอกให้

ผู้ชายอะไรวะ มาคอยเป็นเบ้ ผู้หญิงแบบนี้ ไม่แมนเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆเพื่อนๆหัวเราะเยาะกันใหญ่ ทำให้ความอดทนของผู้ชายคนนึงกำลังอายจนถึงขีดสุด เค้าหันไปเอ่ยกับสาวน้อยข้างๆด้วยน้ำเสียงเย็นชา ว่า

ซองอุง ต่อไปนี้เราไม่ต้องจะไม่ไปไหนด้วยกันแล้วนะ ห่างๆกันไปเลย

มุนบินสาวน้อยถึงกับอึ้งกับคำกล่าวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิท กลับมาพูดกับเธอแบบนี้ เพียงแค่คำพูดของคนอื่นที่ไม่เข้าใจซึ่งความเป็นเพื่อนของเราเลย

เธอเข้าใจใช่ไหมซองอุง

เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกซองอุงเดินหนีชายหนุ่มไป โดยที่ไม่หันกลับมามองอีก ตั้งแต่วันนั้นมา ผมก็ไม่เคยพูดดีๆกับเธอเลย เพียงเพราะว่ากลัวเพื่อนจะล้ออีก

ผมไม่น่าหลงผิด เชื่อคำของคนอื่น จนพลั้งปากพูดออกไปกับซองอุงแบบนั้นเลย ผมควรจะเชื่อในมิตรภาพของผมกับผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทอย่างซองอุงมากกว่า ซองอุง ผมอยากจะขอโทษเธอ เธอจะยอมรับฟังคำขอโทษจากคนที่เคยทำผิดพลาดต่อเธอหรือเปล่านะ

ซองอุงจ๊ะ วันอาทิตย์นี้ แม่จาพาหนูไปพบจักษุแพทย์เพื่อทำคอนแทคเลนส์นะจ๊ะคุณแม่รีบแจ้งข่าว เมื่อเห็นลูกสาวเดินก้าวท้าวเข้ามาในบ้าน

เอ่อ ค่ะ หนูก็พร้อมที่จะใส่คอนแทคเลนส์แล้วค่ะ

งั้นตกลงตามนี้นะจ๊ะซองอุง ตอนนี้ มากินคุกกี้ที่แม่ทำไว้ดีกว่ามา

ค่ะ

วันนี้ก็ล่วงเลยมาจนวันศุกร์แล้ว เปิดเทอมมาก็ยังไม่ค่อยมีการบ้าน สบายจังเลย ซองอุง เดินกลับบ้านไปตามถนนสายเดิมที่ใช้อยู่ทุกวัน เธอกลับบ้านด้วยความสบายใจกว่าทุกๆวันที่เปิดเทอมมา

~อุ๊บบบบ ~ ชายร่างสูงคนหนึ่งวิ่งมาชนซองอุงอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาร่างบางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น แว่นตาคู่ใจของเธอก็ปลิวหลุดจากใบหูของเธอ ซัดไปกระทบกับเก้าอี้ม้าหินอ่อนที่ทางเทศบาลเมืองจัดไว้ตามฟุตบาทเพื่อให้คนสัญจรไปมานั่งพัก เมื่อเธอล้มลงไปได้สักพัก ก็มีผู้หญิงสองคนวิ่งตามผู้ชายคนนั้นไป ภาพที่เธอกำลังเห็น แบบไม่ค่อยชัดเจนนั้นอาจเป็นการวิ่งราวทรัพย์ ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริงเค้ากล้ามากที่ทำแบบนั้น ช่างไม่เกรงกลัวกฎหมายอันสุดแสนเข้มงวดบางเลย เธอหรี่ตาลงช้าๆเพื่อให้มองเห็นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เมื่อไม่มีแว่นอะไรๆก็ดูไม่ชัดเจนไปหมด

แว่นของฉัน อยู่ไหนนะซองอุงพยายามควานหาแว่นตาที่ตอนล้มลงนั้นมันกระเด็นไปไหนก็ไม่รู้ และแล้วเธอก็หาเจอ แต่มันกลับไม่ได้อยู่ในสภาพที่ใช้การได้ซะแล้ว เลนส์ทั้งสองข้างแตกจนหลุดออกมานอกกรอบแว่นหนา

แว่นตาของฉัน แตกซะแล้ว แย่จังเลยแฮะซองอุงจับกรอบแว่นตาที่ยังพอมีเศษเลนส์อยู่ขึ้นมาใส่ แต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก ของที่แตกไปแล้วยังไงมันก็กลับมาใช้งานให้ได้ดีแบบเดิมไม่ได้ เปรียบเหมือนชีวิตของคนเรานั่นแหละที่มันเคยต้องเจ็บต้องช้ำกับสิ่งใดไปแล้วถึงจะคืนกลับมาได้มันก็ไม่มีวันเหมือนเดิม

ซองอุง นี่เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่ามุนบินที่เดินกลับบ้านทางเดียวกัน มาพบเข้าจึงรีบเข้ามาประคองร่างบางที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทขึ้นมา เธอนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆเลยซองอุง

อย่ายุ่งกับฉันซองอุงปฏิเสธการช่วยเหลือ เธอสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ที่กำลังประคองเธออยู่ด้วยความแรง

เก็บความหวังดีของนายคืนไปเถอะมุนบิน

ซองอุง ให้ฉันช่วยเธอเถอะนะ เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนได้ไหม ดูที่เข่าของเธอสิ เลือดไหลซึมเลยนะมุนบินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง สาวน้อยมองลงไปยังเข่าของเธอที่กำลังโชกไปด้วยเลือด

เจ็บแค่นี้ มันไม่ถึงตายหรอก นายอย่ายุ่งดีกว่า มุนบินควักผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมา พลางย่อตัวลงนั่งเพื่อเช็ดเลือดที่เข่าของคนเจ็บเบาๆ มุนบินนายทำบ้าอะไร อย่ามายุ่งกับฉันเลย นายมันบ้าที่สุด

กลับบ้านกันเถอะนะ แว่นเธอก็แตกอ่ะ มองอะไรไม่ชัดมันอันตรายนะเดี๋ยวฉันไปส่งมุนบินเดินเทียบเคียงมากับซองอุงจนถึงหน้าบ้านของเธอโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ

ซองอุง ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ ช่วยรับฟังหน่อยจะได้ไหม

ซองอุงหาได้ตอบอะไรไม่ เธอเปิดประตูรั้วเข้าบ้านไปอย่างไม่สนใจ แต่คนร่างสูงก็ไม่วายที่จะเอ่ยมัน แม้เธอจะไม่ยอมรับฟัง

ซองอุง มุนบินขอโทษ ขอโทษซองอุงไม่แม้แต่จะหันกลับมารับฟัง เธอช่างเย็นชาเหลือเกิน เป็นไปอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด เธอไม่มีวันยกโทษให้ผม อย่างที่เธอได้กล่าวไว้จริงๆ ว่ามันคงไม่มีวัน ไม่มีวัน

วันจันทร์ซองอุงไม่ได้ใส่แว่นตาไปโรงเรียนอีกแล้ว เพราะคุณแม่ของเธอพาใส่คอนแทคเลนส์เรียบร้อยแล้ว

เธอเปลี่ยนไปจากยัยเห่ยคนเดิม มาเป็นคนที่ดูสดใสกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ใบหน้าที่น่ารักสดใสภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะ ได้ออกมาประจัก ต่อสายตาทุกคนก็วันนี้เอง ชายหนุ่มทั่วทั้งโรงเรียนต่างมองกันเป็นตาเดียว แทบไม่เชื่อสายตาว่าจะเป็นคนคนเดียวกันกับเมื่อก่อนที่ดูเฉิ่มเชย เห่ย แว่นหนาเตอะ แถมยังพูดจากวนโอ๊ยก็เท่านั้น

ซองอุง นี่นางฟ้าเข้าสิงเธอหรือไงกันเพื่อนในห้องถามด้วยความประหลาดใจ นี่อาจจะเป็นความคิดของเพื่อนชาย แต่ในสายของเพื่อนร่วมห้องที่ขึ้นชื่อว่าเพศเดียวกันนี่สิ ต่างพากันอิจฉากันใหญ่

ชิ อยากสวยล่ะสิแก ถึงได้ปรับปรุงตัวเองเพื่อนสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาเอ่ยกระแนะกระแหน เธอก่อนหญิงคนอื่นๆในห้อง

ปรับปรุงตัวเองแล้วสวยขึ้นฉันว่ามันไม่แปลกนี่นา แต่ไอ้พวกที่พยามยามปรับปรุงตัวเองแล้วก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเนี่ยสิ ดูแย่สุดๆไปเลยซองอุงโต้กลับอย่างไม่เกรงกลัว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอจะทำตามคำท้าทายของมุนบินที่ให้ไว้ในวันเปิดเทอม ไม่รู้นึกคึกอะไรขึ้นมาก็ยังหาเหตุผลไม่ได้เหมือนกัน

ซองอุง...นี่เธอมุนบินรู้สึกแปลกใจมากเมื่อเดินก้าวเข้ามาในห้อง เธอเปลี่ยนไปมาก สวยขึ้นจนน่าตกใจ เพียงข้ามคืนสองคืน เธอคิดจะทำอะไรของเธอคิมซองอุง

อย่าลืมคำที่ท้าไว้กับฉันล่ะ ชองมุนบิน นายคอยดูว่าฉันก็หาแฟนคลับได้ไม่แพ้นายเหมือนกัน

ซองอุง เธอบ้าไปแล้วหรือไง

ฉันปล่อยให้นายทำคะแนนขึ้นนำฉันมามากพอแล้ว ต่อให้ตั้งอาทิตย์นึงน่าจะพอใจนะ

ได้...ถ้าเธออยากจะเอาคืนกับสิ่งที่ฉันทำกับเธอไว้..ได้เลยเรามาแข่งกัน

แน่นอนอยู่แล้วซองอุงจ้องหน้ามุนบินด้วยความไม่เกรงกลัว ถึงสายตาที่ส่งมาจะดูเย็นชา แต่ก็แฝงได้ด้วยความน่าหลงใหล ทำให้คนที่จ้องมองใจอ่อนได้ไม่ยาก เพราะเหตุนี้มุนบินจึงรู้สึกไม่พอใจกับการที่เธอถอดแว่น

เค้าชอบที่จะมองซองอุงด้วยสายตาที่เธอมองผ่านเลนส์ออกมามากกว่า

งั้นเราขอเป็นแฟนคลับของซองอุงคนแรกเลยนะครับ

ผมด้วยๆ มีคนยกมือเสนอตัวกันใหญ่ และไม่ช้าแฟนคลับของซองอุงก็เยอะขึ้นมากมายเกือบทั่วทั้งโรงเรียน

กลายเป็นว่าศึกครั้งนี้ของซองอุงและมุนบินดูเหมือนซองอุงจะเป็นฝ่ายชนะซะแล้ว

ซองอุงฉันขอคุยด้วยหน่อยสิมุนบินเดินเข้ามาขอคุยด้วยในขณะที่ซองอุงนั่งทำการบ้านอยู่คนเดียว

มีอะไรรีบพูดมา จะมาขอยอมแพ้เหรอ หรือว่าจะมาขอเป็นแฟนคลับของฉันอีกคน

ไม่ใช่ทั้งคู่นั่นแหละ ฉันแค่อยากจะถามว่าเธอลงทุนทำเพื่อจะเอาชนะฉันขนาดนี้เลยเหรอ

นายว่าไงนะ ไม่เห็นจำเป็นเลย ฉันไม่ได้เปลี่ยนตัวเองเพื่อนายหรอกนะจะบอกให้

แล้วที่ทำอยู่เค้าเรียกว่าอะไรกัน เธอจะประชดฉันหรือไงซองอุง

นายคิดผิดแล้วมุนบิน ฉันจะบอกอะไรไว้อย่างนะฉันก็คือฉันคนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปเลย แค่รูปลักษณ์ภายนอกดูเปลี่ยนไปแค่นี้ นายก็คิดว่าฉันเปลี่ยนไปแล้วใช่ไหม ใช่สิ อย่างนายแค่คำว่าเพื่อนยังไม่เข้าใจเลย

นายเชื่อฟังได้แม้กระทั่งคนอื่นที่ไม่เคยเข้าใจคำว่าเพื่อนของเราเลย ฉันเสียใจในสิ่งที่นายทำจริงๆซองอุงก้มหน้านิ่ง เธอพยายามที่จะไม่ไห้ร้องไห้ออกมา เธอกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ

ฉันขอโทษซองอุง ฉันขอโทษ

เอาของๆนายคืนไป คำว่ามิตรภาพของเรามันคงจบลงเพียงเท่านี้แหละสาวน้อยหยิบกำไลไหมพรมสีแดงออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วส่งยื่นให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของเดิม

ซองอุง ฉันให้เธอไปแล้วฉันไม่มีวันเอาคืน เหมือนกับมิตรภาพของเราไงที่ฉันเคยให้เธอไปยังไงฉันก็จะยังให้เธอไปอย่างนี้เสมอ

ขอโทษจริงๆมุนบิน ฉันสัมผัสมันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ถ้าเธอยอมรับฟัง ฉันจะทำให้เธอสัมผัสได้ซึ้งมิตรภาพของเราอีกครั้งมุนบินยื่นข้อเสนอ สาวน้อยไม่ตอบใดๆ

เธอพร้อมที่จะให้โอกาสคนที่เคยผิดพลาดเสมอ ถ้าเค้าจะกลับมาเป็นคนเดิมอย่างที่เคย เพราะไม่มีเหตุผลที่จะไปซ้ำเติมคนที่เคยทำผิดพลาด

เช้าวันรุ่งขึ้นมุนบินมารอซองอุงที่หน้าบ้านของเธอแต่เช้าตรู่ ความจริงแล้วเค้าอยากจะทำอย่างนี้มาตลอดตั้งแต่วันนั้น วันที่ต้องทำให้เพื่อนสนิทคนนี้ต้องเสียศรัทธาในตัวเค้า ที่ต้องทำเป็นพูดไม่ดีม่ตลอดก็เพราะกลัวว่าจะไม่แมนอย่างที่โดนเพื่อนล้อเท่านั้นเอง

อ้าว มุนบิน นายมาทำไมแต่เช้า

ก็มารอไปโรงเรียนพร้อมซองอุงไง ไปกันเถอะเดี๋ยวสายนะมุนบินเดินนำ ซองอุงแอบอมยิ้มมาตลอดทาง

พอใจเล็กน้อยกับการกระทำของคนที่กำลังจะกลับมาแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเอง

เป็นที่ฮือฮากันใหญ่เมื่อมุนบินและซองอุงก้าวเท้าเข้ามาถึงในโรงเรียน เหล่าแฟนคลับของทั้งสองฝ่ายต่างตกใจกันใหญ่ที่ คนสองคนที่ขึ้นชื่อว่าคู่อริกันในสายตาของพวกเค้ากำลังเดินเคียงคู่กันมาโรงเรียน

อะไรกันคะพี่มุนบิน พี่เดินมาโรงเรียนพร้อมกับผู้หญิงคนนี้ หมายความว่ายังไงคะสาวรุ่นน้องหนึ่งในแฟน

คลับของมุนบินคนนึงเข้ามาทักด้วยความไม่พอใจ

เอ่อ เราก็มาโรงเรียนตามปกตินี่นา ไม่มีอะไรหรอกครับ

พี่ซองอุงกับพี่มุนบินเป็นแฟนกันใช่ไหมคะ

เอ่อ อ่านะมุนบินได้แต่อ้ำอึ้ง ตอนเด็กเล่นกับเด็กผู้หญิงก็หาว่าเราเป็นตุ๊ด พอโตขึ้นมาหน่อยไปไหนมาไหนกับผู้หญิงก็โดนหาว่าเป็นแฟนกันซะนี่ คนเรานี่ช่างคิดช่างสรรหามาพูดกันเสียจริงๆ

ใช่ไหมคะพี่มุนบินทุกคนคาดคั้นเอาคำตอบ

มุนบินเดินหนีออกจากเหล่าแฟนคลับที่ต้องการคำตอบไปอีกทาง ซองอุงเห็นดังนั้นก็ไม่วายที่จะเดินตามไป

มุนบิน ทำไมนายถึงไม่อธิบายให้พวกเค้าฟังไปว่าเรา ไม่ใช่แฟนกันอย่างที่พวกเค้าคิด ห๊าซองอุงเอ่ยด้วยอารมณ์ฉุนปนอายนิดๆ

ช่างเค้าสิ ไม่เห็นแคร์เลย เรารู้กันอยู่แค่สองคนก็พอ แม้ไม่มีใครเข้าใจในมิตรภาพของเรา แต่ฉันก็จะไม่ทำให้ซองอุงเสียใจอีกนะสัญญามุนบินชูสองนิ้วปฏิญาณ

อ่านะซองอุงไม่รู้จะบรรยายว่ายังไงได้แต่ยืนมองหน้ามุนบินตาปริบๆ

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ซองอุงนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นที่มีเพียงโต๊ะญี่ปุ่นตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และหมอนอิงสามสี่ใบถูกประดับจัดวางไว้เพื่อความสวยงาม ประตูบานเลื่อนสไตล์ญี่ปุ่นถูกเปิดออกจนสุด เพื่อรับลม ภายนอกมองออกไปเห็นสวนดอกไม้บานสะพรั่งรับแดดยามเช้าที่ปลูกไว้บริเวณเล็กๆริมรั้วบ้าน

จ๊ะเอ๋ สวัสดีครับคิมซองอุง เสียงทักทายดังมาจากรั้วนอกบ้าน ซองอุงรีบหันไปตามเสียงพลางสอดสายตามองหาเจ้าของเสียงทันที ปรากฏว่าเธอเห็นเจ้าหมีตัวน้อยสีน้ำตาลอ่อนโผล่พ้นขึ้นมาจากรั้วบ้านของเธอที่ไม่สูงมากนัก

สวัสดีเจ้าหมีน้อยเธอทักทายกลับ

คิดถึงจัง ขอเข้าไปหาได้หรือเปล่าครับผมมาถึงก็ปล่อยลูกอ้อนทันทีเชียว

ได้สิ ประตูรั้วหน้าบ้านไม่ได้ล็อกเข้ามาได้เลยได้ยินดังนั้นคนที่บงการอยู่เบื้องหลังก็ปรากฏตัวขึ้น มุนบินรีบปีนรั้วเข้ามาทันที

นี่ๆๆๆนายทำบ้าอะไรเนี่ยมุนบิน

เอาน่าเข้าทางไหนก็ถึงเหมือนกันแหละ เหย์ทำไมวันนี้ใส่แว่นล่ะชายหนุ่มนั่งลงข้างๆซองอุงที่นั่งอยู่ก่อน

มุนบินแปลกใจที่วันนี้เห็นซองอุงหยิบแว่นมาใส่อีกครั้ง

ฉันก็ใส่ของฉันอย่างนี้อยู่แล้วนี่นา ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย

แล้วไม่ใส่เจ้าคอนแทคเลนส์เจ้าเสน่ห์แล้วเหรอ

ฉันเลิกใส่ไปแล้วล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ชอบมันเอาซะเลย

อ้าวเลิกใส่เจ้านั่นแล้วใครจะมาชอบเธอล่ะทีนี้

ไม่เห็นจะแคร์เลยฉันไม่ได้อยากให้มีคนมาชอบฉันสักหน่อย

อ้าวเห็นมีคนมาชอบเยอะ เธอยิ้มหน้าบานเลย นึกว่าชอบซะอีก

ม่ายล่ะ ไม่ชอบเลยสักนิด ถ้าจะมีคนมาชอบฉันสักคนเค้าคนนั้นก็ต้องรับตัวตนของฉันได้

ถ้าฉันจะสมัครเป็นคนคนนั้นล่ะมุนบินกำลังสบตาซองอุงอย่างจริงจัง เค้ากล้าสบตาเธอก็ต่อเมื่อเธอใส่แว่นเท่านั้น

คงไม่ได้อ่ะ เพราะหวานใจของฉันกลับมาแล้ว

เหย์มุนบินทำหน้าแปลกใจ ทำไมเค้าไม่เคยรู้มาก่อนล่ะว่าซองอุงมีแฟนอยู่แล้ว ถึงว่าแหละเธอถึงกล้ารับคำท้า

ก็เจ้าหมีน้อยตัวนี้ไง ไปอยู่กับนายตั้งนานคิดถึงแย่เลย ขอจุ๊บทีนะพูดจบซองอุงก็ยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบลงบนจมูกของเจ้าหมีน้อยที่อยู่ในอ้อมมือของมุนบิน

อา อิจฉาเจ้าหมีน้อยจังเลยอ่ะ

เหย์ นั่นอะไรอ่ะซองอุงมุนบินชี้ออกไปทางนอกรั้วบ้านทำเอาซองอุงมองตามที่เค้าบอกอย่างรวดเร็ว

ไหนๆ

~จุ๊บ~ มุนบินขโมยจุ๊บแก้มใสๆของซองอุงไปฟอดใหญ่

เอ๊ะเมื่อกี๊นายทำอะไรอ่าซองอุงหันกลับมาจ้องมุนบินตาขวาง

อ๋า ก็เจ้าหมีน้อยก็คิดถึงซองอุงไงก็เลยขอจุ๊บคืนมุนบินยิ้มกลบเกลื่อนได้เนียนสุดๆ โยนความผิดโดยการชี้ใส่เจ้าหมีน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย

อ่อ งั้นก็แล้วไป

อิอิ ซองอุง ฉันรู้ตัวเองแล้วแหละว่าการเป็นไอดอลของโรงเรียนที่มีคนมาชื่นชอบมากมายนั้น มันยังเทียบไม่ได้กับการมีมิตรภาพดีๆกับคนหนึ่งคนเลย ซักวันนึงฉันจะทำให้เธอรู้นะว่า สิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดที่แท้ผมก็รักแค่เธอนี่เอง

ถ้าระหว่างมิตรภาพกับความรัก

น้อยคนนักที่จะเลือกได้

ถ้าเลือกที่จะรัก แล้วมิตรภาพจบลงง่ายดาย

เพราะเมื่อรักจบไป มิตรภาพก็หายไปกับกาลเวลา

บางคนเลือกที่จะเก็บมิตรภาพเอาไว้

เพราะมันเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ ใบหนา

กว่าจะโตมาได้ต้องใช้ความใส่ใจ และระยะเวลา

ในขณะที่ความรักเป็นแค่ภาพมายา

ที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำ

~ขอขอบคุณกลอนดีๆจากไอไลท์ค่ะ~

หมียุนสุดที่รักกกกกกกก อิอิ

Comment

Comment:

Tweet


อีลูกปลามึงแย่งผัวกู
#19 by นวัตมน คำแดงไสย์ (14.207.97.167) At 2011-06-21 17:39,
ซึ่งจัง อยากโดนจุบ มั้งง่ะ แงๆๆๆ
#18 by ลูกปลา (118.173.110.3) At 2010-04-27 18:47,
ซองอุงเป็น ญ หลอ ไหนบอกเราว่า ช 6นี่หว่าอิอิ จากลูกปลา
#17 by ลูกปลา (118.173.111.113) At 2010-03-21 11:46,
ซึ้งจังเลย อิจฉาจังมุนบินจุฟซองอุง
#16 by (118.173.111.113) At 2010-03-21 11:45,
อิอิ
ขำ ซองอุงมากมาย ออ ซองอุงยุเท่าไหร่หรอ ปัจจุบันน่ะ มุนบินด้วยtongue
#15 by ลูกปลา (118.173.111.113) At 2010-03-21 11:21,
หวัด D ค่ะที่ได้รู้จักนะ
#14 by จูน (117.47.96.154) At 2009-02-19 16:52,
แรงได้อีกคะแรงได้อีก
หนุกดีอะ จะคอยติดตามผลงานนะ
#13 by applehero (202.183.233.12 /10.66.5.236) At 2007-08-17 10:27,
อืมมม มีคนบอกว่าถูกถามถึงเลยเข้ามาไขข้อข้องใจ เราเป็นใคร ไม่รู็ว่ะเราก็ไม่รู้จักตัวเองดีพอเหมือนกัน เหอๆ แต่เราปลื้มจินจินมากเลยล่ะ ไปและธุรกิจรัดตัว ยินดีที่ได้รู้จักนะแม่นาง

ปล.สงสารเด็กมัน เอาผู้ใหญ่เหอะแม่ง
#12 by Akanishi (58.136.93.26) At 2007-08-15 16:25,
จบแล้น~ ลุ้นอยู่ตั้งนาน..

><

โหย..รุ่นเด็กมาแระ..
ไปจิ้นรุ่นใหญ่ต่อดีกว่า เอิ้กๆ
#11 by ε( ˘ .˘)з ~♡ , , [小 창 민 ] At 2007-08-15 11:38,
อืมม....ม

อ่านแล้วยังกะตัวเองเป็นซองอุงอย่างนั้นแหละ(เขินๆๆๆ)
.
.
.
น่ารักดีๆๆๆๆ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะจ๊ะ

แหมๆๆๆ อย่ามาจับแจแจเค้ากดนะ

เค้าหวงเอาไว้ให้ยุนยุนคนเดียว555+

แหมๆๆ ฝ่ายเสื้อผ้าก็สันหาชุดมาให้ใส่เนอะ(ออกเน้นยั่วยวนจริงๆ)
.
.
ปล. akanishi??? คือใครหรอ ชอบจินคุงหรอ??
#10 by [ 시기,,I'm Cassiopeia ★ ] At 2007-08-13 18:08,
พยายามนอนก่อนล่ะ ไม่กวนและ
แอลกอฮอนิดหน่อยทำให้หลับสบายขึ้นนะ แต่ตอนนี้กูนอนไม่หลับคับพี่น้อง
#9 by Akanishi (58.136.48.145) At 2007-08-12 03:07,



#7 by (58.136.48.145) At 2007-08-12 02:56,

อารมณ์(น.)นามนับไม่ได้ที่เกิดขึ้นหลากหลายในช่วงหนึ่งวันของมนุษย์เรา อาจแปลเปลี่ยนไปตามการยั่วยุ ความชื้น สายลม และแสงแดด สันฐานไม่คงที่เกิดและดับได้ทุกขณะ แล้วแต่สภาวแวดล้อมในห่วงอารมณ์นั้น
#6 by Akanishi (58.136.48.145) At 2007-08-12 02:37,
ประนามกุเข้าไป
เลวมากเลยช่ายมะ ที่ฉันทำแบบนี้
ฮือๆๆๆๆๆ ฟ้องยุน
#5 by Yoonsama At 2007-08-12 01:34,
ไม่เคยอ่านฟิคที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อน ช่างกล้าเอาเด็กมา
#4 by dia (222.123.219.145) At 2007-08-12 00:00,
ในที่สุดสิ่งที่รอคอยก็เปนจริง

จบเสียที

555555+

กรุจะอ่านยุนแจๆๆๆ

ดิ้นพรวดๆๆๆๆๆ
#3 by SpecialSom At 2007-08-11 23:59,
พูดได้คำเดียว

.......

ช่างกล้านะเมิง

#2 by +YaOi HeNtAi+ (58.147.38.21) At 2007-08-11 22:29,
อุดบล็อคฟิค
#1 by Yoonsama At 2007-08-11 22:12,